سیزدهم رجب (23سال قبل از هجرت)، آغاز شادی در سینه‌ی کائنات است که دیار ملکوت به وجد آمد و زمین و زمان جامه‌ی نور بر تن کردند. آسمان‌ها ستاره باریدند و زمین از شوق، سرسبزتر شد. تمام خلائق، از ملائکِ مقرب تا ذرات خاک، در این روز خجسته به تسبیح و تحمید پرداختند، چرا که دیوار کعبه‌ برای ولادت بزرگ‌ترین مولود خود شکافته شد.

کعبه؛ آن خانه‌ی یگانه‌ی خدا که همواره قبله‌گاه دلهاست، در این روز بی‌نظیر به گهواره‌ای از نور تبدیل گردید. دیوارهایش از شوق میلاد "اسدالله الغالب" لبریز از نور شد و حرم سرشار از عطر خوش امامت شد، گویی تمام سنگ‌های کعبه زمزمه می‌کردند: "مبارک باد بر جهان، آمدن آن که یار حقیقی حق است." سلام و درود خدا بر فاطمه بنت اسد؛ آن بانوی پاک‌سیرت و با فضیلت که چنین گوهری را به جهان اسلام هدیه کرد و این ولادت پر برکت، نشان‌گر مقام والای این بانوی بزرگوار نزد پروردگار است.

مولای متقیان؛ حضرت علی(علیه السلام) در دامن پاک رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌و‌سلّم) پرورش یافت و نخستین مرد ایمان‌آورنده به پیامبر و دین مبین اسلام بود. علی(علیه السلام) شیر میدان‌های جهاد و حکیم عرصه‌ی عدالت بود. داناترینِ امت پس از پیامبر، شجاع‌ترینِ مردان، زاهدترینِ عابدان و سخی‌ترینِ انسان‌ها بود. کلامش دریای حکمت بود و سکوتش اندیشه‌آفرین. او باب شهر علم نبی(صلی الله علیه وآله و سلّم) و برادر پیامبر در دنیا و آخرت بود. داستان فداکاری‌هایش در لیلةالمبیت و میدان‌های نبرد، تا قیامت درس ایثار خواهد بود. عدالتش در تقسیم بیت‌المال، اسوه‌ی تمامی حاکمان دادگر است.

یا علی! ای که در خانه‌ خدا متولد شدی و در مسجد خدا به شهادت رسیدی! میلاد تو یادآور آن است که خداوند، عدالت و دانایی را در وجودی زمینی متجلی ساخت تا راه برای انسان‌های حقیقت‌جو هموار باشد.

میلاد امام علی(علیه السلام) جلوه‌ی جمال عدل الهی، بر عاشقان و پیروان راهش مبارک باد.

13/رجب/1447