شور و شوقِ دیدارِ آن روز را میشد در چهرهها و نگاههای ثبت شده در قاب تصاویر به خوبی دید. چشمها به سوی ایشان دوخته شده بود و همه مشتاق شنیدن سخنانی بودند که قرار بود فراتر از یک دیدار مناسبتی، چراغ راه آینده باشد. لحظهها میگذشت و واژهها یکی پس از دیگری در فضا مینشست؛ واژههایی که برخی از آنها برای همیشه در حافظه این دیدار ماندگار شدند.
در میان آن همه سخن، یک جمله بیش از همه در خاطرها نشست: "جامعه الزهرا سلاماللهعلیها یک پدیده است؛ در واقع یک پدیده بینظیر است"
رهبر شهیدمان از فکر بلند تأسیس حوزهای ویژه بانوان گفتند؛ از مسیری که با حمایت امام خمینی(ره) آغاز شده و با تلاش زنان و مردان بسیاری به این نقطه رسیده بود. از یکی از مهمترین کارکردهای جامعه الزهرا سلاماللهعلیها سخن گفتند: رساندن جمعی از بانوان به سطوح عالی معرفت عقلی و نقلی دین.
اما سخنان ایشان تنها توصیف گذشته و وضعیت موجود نبود؛ نگاهشان به آینده بود؛ به افقی بسیار بلندتر از آنچه در تصور بسیاری میگنجید. حتی از پذیرش و تربیت پنجاه هزار، صد هزار و چندصد هزار طلبه سخن گفتند و تأکید کردند که نفس بالا بردن معرفت دینی جمع کثیری از زنان جامعه، بهخودیخود ارزشی بزرگ است؛ حتی اگر همه آنان در عرصه تبلیغ و فعالیتهای اجتماعی حضور پیدا نکنند.
آن روز، خبر و تصاویر این دیدار را دنبال کردیم و سخنان ایشان را شنیدیم؛ شاید کمتر کسی تصور میکرد دو سال بعد، در سالروز همان دیدار، جای خالی گوینده این سخنان چنین سنگین بر دلها بنشیند.
امروز دو سال از آن روز گذشته است. رهبر عزیزمان مظلومانه به دست شقیترین دشمنان به شهادت رسیدهاند و دیگر صدای گرم و نگاه پدرانهشان را در دیدارها تجربه نمیکنیم. دیگر آن لحظه انتظار برای شنیدن سخنانشان تکرار نخواهد شد؛ اما خاطره آن دیدارها و شوق آن لحظهها در ذهن و دل ما باقی خواهد ماند. دلتنگ خواهیم شد؛ برای دیدارهایی که دیگر تکرار نمیشوند، برای سخنانی که با شوق میشنیدیم و برای لحظههایی که توفیق حضور در محضر ایشان نصیبمان میشد.
یادآوری آن دیدار و مرور سفارشهای رهبر شهیدمان، ما را با پرسشی مهم روبهرو میکند اینکه آیا با فقدان رهبر شهید، آن آرزوها و انتظارهایی که درباره جامعه الزهرا سلاماللهعلیها ترسیم کردند نیز به پایان رسیده است؟
بیتردید، آنچه ایشان درباره جامعه الزهرا سلاماللهعلیها گفتند، فقط سخنانی برای یک مناسبت و دیداری ویژه با افراد خاص نبود، آن رهنمودها، ترسیم یک مسئولیت بود؛ مسئولیتی که امروز بیش از گذشته بر دوش ما منتسبان به جامعه الزهرا سلاماللهعلیها قرار دارد.
اکنون نوبت ما است، استادانی که باید چراغ شوق علمآموزی را در دل طلاب روشن نگه دارند؛ طلبههایی که باید با جدیت در مسیر کسب معرفت قدم بردارند؛ دانشآموختگانی که میتوانند ثمره این مجموعه را در جامعه نشان دهند و همه کسانی که برای بالندگی این نهاد علمی و دینی تلاش میکنند.
باید کاری کنیم که آن افق بلند، تنها در قاب تصاویر و آرشیو فیلمهای آن دیدار باقی نماند. باید عطر تلاش علمی را در کلاسهای درس، ثمره اندیشه را در پژوهشها و نشانههای رشد و بالندگی را در تربیت نسلهای تازه طلبه و گسترش معرفت دینی بانوان ببینیم. آن آرزوها زمانی از حد سخن فراتر میروند که در عمل، برای تحققشان قدم برداریم.
دو سال از آن دیدار گذشت، رهبر عزیزمان به شهادت رسیدند؛ اما راهی که نشان دادند همچنان پیش روی ما است.
شاید بهترین راه زنده نگه داشتن یاد آن دیدار و ادای دین به رهبر شهیدمان این باشد که روزی بتوانیم با سربلندی بگوییم:
سفارشهای شما را شنیدیم، به خاطر سپردیم و برای تحققشان تلاش کردیم.
یادداشت خانم نجمه صالحی، پژوهشگر و دبیر انجمن تاریخ معاونت پژوهش جامعه الزهرا سلاماللهعلیها

نظرات